Reacties na de uitspraak Nederland - • Reactie dr. Van Eeghem

Patrick Van Eeghem: "Zelfs als mensen beter worden, interesseert dit een Inspectie niet".

Tekst: Caroline Göttgens en Simone Muermans (Bron: www.theplanettimes.com)
14-12-2008

Op vier december werd de Belgische arts Patrick Van Eeghem in hoger beroep geschrapt als arts in Nederland, beschuldigd van misleiding van de ergste soort. “Mijn verhaal is totaal niet serieus genomen.”

“Op het ogenblik zijn het moeilijke tijden voor mij. Ik wist wel, dat een zaak als deze moeilijk te winnen is, maar ik ben geschokt over hoe het hele proces is verlopen. Dat de Inspectie bepaalde geneeswijzen niet begrijpt, is tot daar aan toe, maar ze oordelen over iets waar ze niks vanaf weten. Ik heb ooit tegen de Inspectie gezegd dat voor mij het resultaat telde, dat mensen beter werden. Maar dat interesseerde hen niet. Voor hen ging het over de manier waarop. Alles wat afbreuk zou doen aan de aanklacht, is weggelaten. Voorts kreeg ik geen inzage in het volledige dossier. Waarom, dat is me echt een raadsel. Er werd aangegeven dat daar niks ten voordele van mij instond, maar ik heb wel het recht dat zelf in te zien. Dit is mij en mijn advocaat ook na beklag geweigerd, wat absoluut niet normaal is.

In tegenstelling met de Belgische instanties, die ongeveer 40-50 patiënten hetzij opgeroepen hebben voor ondervraging, hetzij thuis ondervraagd hebben, is er in Nederland geen dergelijk uitgebreid onderzoek gebeurd. De Inspecteur van Volksgezondheid heeft zich enkel beperkt tot de klachten van de vier patiënten, maar heeft geen andere patiënten opgeroepen voor ondervraging. Ook de patiënten, die positieve brieven hadden gestuurd naar de Inspectie van Volksgezondheid, in Nederland, werden nooit gecontacteerd.

Zowel het regionaal als het centraal tuchtcollege, hebben zich beperkt tot het lezen van het klaagschrift van de Inspectie maar hebben zelf geen eigen onderzoek gedaan. Dus, in tegenstelling tot België, waar uitgebreid onderzoek is gebeurd, is dit niet gebeurd in Nederland. Behalve de Orde der Geneesheren in België, waar nog moet gewacht worden op de uitspraak, waren de onderzoeken door de andere Belgische instanties zonder gevolg.

Ik kreeg als internist in het AZ Groeninge in Kortrijk regelmatig patiënten met uiteenlopende chronische klachten zoals CVS en fybromyalgie die in het regulier circuit uitbehandeld waren -iets wat bleek uit talloze onderzoeken en behandelingen. Veel van deze patiënten belandden dan op eigen initiatief in het alternatieve circuit. Zij berichtten mij over hun positieve resultaten, hoewel zij regulier niet meer konden geholpen worden. Geïnteresseerd in deze resultaten, en via een patiënt, ben ik in contact gekomen met mevrouw Carine Bolijn, orthomoleculair therapeute. Zij richtte eind 2005 het Integraal Medisch Centrum in Roosendaal (IMC) op.

Daar ben ik uiteindelijk anderhalve dag per week gaan werken, en zag dat mensen met deze chronische klachten vooruitgang boekten. Het wekte steeds meer mijn interesse.

Inmiddels is er een wet, die de ‘Millecamwet’ heet, naar aanleiding van de zaak van de Nederlandse actrice Sylvia Millecam die borstkanker had en voor alternatieve genezing te rade ging bij het medium Jomanda. In deze wet is nu bepaald dat iemand pas over mag gaan tot alternatieve geneeswijzen wanneer men regulier uitbehandeld is. Deze wet is pas zeer recent in het leven geroepen, ná de aanklacht tegen mij, maar hoe dan ook vond de tuchtrechter dat het niet duidelijk was of mijn patiënten eigenlijk wel regulier uitbehandeld waren. De kritiek op mij was, dat er te snel een overgang naar het alternatieve circuit plaatsvond. Mensen, die naar het IMC kwamen, werden eerst regulier bekeken om na te gaan of regulier al het nodige was gebeurd. Zo bleek dat zij regulier niet konden geholpen worden, werden zij alternatief verder nagekeken en behandeld door mevrouw Carine Bolijn.

Ik ben dus op de eerste plaats een reguliere arts, geen alternatieve arts. Maar als een patiënt regulier niet kan geholpen worden, dan bewijs je deze patiënt geen dienst door te zeggen ‘het zit tussen jouw oren‘ of ‘we kunnen je niet helpen‘ of ‘leert er mee te leven‘. Dan probeer ik hen wel nog iets te bieden, waardoor zij kans hebben op verdere verbetering. Een patiënt vraagt immers om geholpen te worden. Zo ontstond een mooie samenwerking in het IMC. Dit wisten de patiënten die naar het IMC kwamen. Ik spreek daarbij ook nooit over genezing. Dat woord gebruik ik niet, omdat je nooit even perfect wordt als voorheen. Ik zeg dat men ‘verbetert’.

Er is veel sprake van misvattingen, die berusten op verkeerde interpretatie van terminologie: Patiënten kregen energie om hun organen te ondersteunen, ze kregen geen nieuwe organen. Ook de malaria-mutant is een goed voorbeeld van misinterpretatie.

Veel mensen vragen mij: hoe nu verder? Ik kan mijn werk als arts in het ziekenhuis AZ Groeninge in Kortrijk niet meer uitoefenen. Het ziekenhuis heeft zich blijkbaar veel aangetrokken van de media, zij voelden zich denk ik onder druk gezet, omdat er van hen een uitspraak verwacht werd. Het is nu nog wachten op de uitspraak van de Belgische Orde der Geneesheren. Op het ogenblik werk ik in mijn thuispraktijk door. Ik voel me gesterkt door de vele positieve steunbetuigingen, maar ben zeer ontdaan. Mijn verhaal, maar zelfs mijn proces, zijn totaal niet serieus genomen.”

Volgende reactie   |   Terug naar homepagina

 

Print deze pagina Print deze pagina

^ Boven ^