Getuigenissen - Harrie
Nederland en België hebben er na de affaire rond Jomanda en Silvia Millecam weer een nieuw “schandaal” bij.
Dit keer gaat het om het Integraal Medisch Centrum Maria Magdalena te Roosendaal. Reden: een negatief rapport van de Inspectie voor de Gezondheidszorg waardoor in ieder geval een van de medici die aldaar werken is geschorst. Dat is een Belgische internist, Patrick Van Eeghem. Die werd door de medische tuchtraad veroordeeld en daarop geschorst.
De andere medicus, Carine Bolijn, een orthomoleculair (en natuur)geneeskundige, werd door haar beroepsvereniging van de lijst gehaald.
De Volkskrant berichtte er op 10 januari 2008 over. “Eén Vandaag” (Nederland-TV) besteedde er aandacht aan in een uitzending van 19 januari 2008.

Het komt er vaak op neer dat mensen die daar terechtkomen, óf uitbehandeld zijn in het gewone medische circuit, óf de behandeling in het IMC naast de reguliere behandelingen volgen.
Met name die laatste vormen een risico in deze maatschappij, die, gevoed vanuit onze vereenzelviging met onze denkgeest, een blind geloof in de medische wetenschap belijdt. Immers: een reguliere medische behandeling is de regel: zelfs noodzaak. Bij niet uitbehandelde patiënten, die menen dat ze, door op twee paarden te wedden, beter af zijn, loopt een (alternatieve) genezer de kans het verwijt te krijgen dat deze de reguliere behandeling in de wielen rijdt.
Dat was het verwijt dat Jomanda trof, dat was het verwijt waar ook het IMC mee te maken kreeg: het zou mensen bijvoorbeeld ontraden hebben chemo-kuren te doen.

Het is altijd de vraag of dat waar is. Als mensen de behandeling overleven, dan hoor je er niemand over. Sterven ze, dan kan ineens de vraag worden gesteld of er niet een schuldige aangewezen moet worden. Dat kan de medische wetenschap, c.q. de reguliere geneeskunde, natuurlijk niet zijn. Als zij alles hebben geprobeerd en iemand sterft toch: tsja, dan was er ook niets meer aan te doen. Nooit krijgen zij de schuld voor alle uitbehandelde kankerpatiënten.
Als een alternatieve behandelaar er alles aan gedaan heeft en iemand sterft toch, dan is Leiden in last. De reguliere geneeskunde heeft dan al snel een stokje om iemand te slaan en niemand stelt nog de vraag of deze persoon het via hun, reguliere, weg wel gered zou hebben. De alternatieveling heeft het in die gevallen dan altijd gedaan.

Schuld. Wat een onzin. Alsof dat iemand die dood is gegaan verder helpt. Wat me altijd verbaast is dat het nooit over de keuzevrijheid van de patiënt gaat. Sylvia Millecam, die er voor kiest om behandelingen door Jomanda te ondergaan. Mag ze er voor kiezen geen chemo te gaan doen? Nou, dat mag wel, maar dan heet het dat Jomanda onvoldoende heeft gedaan om haar op nut en noodzaak van de reguliere weg te wijzen. Het gotspe! Sylvia was niet gek. Ik ben dat ook niet.
Als ik geen chemo wenst te ondergaan omdat ik dat mijn lichaam – ondanks de kanker – niet wil aandoen, dan wens ik geen chemo te ondergaan. Dan kan mijn arts zich nog zo uitputten met argumenten om me daartoe te overtuigen: als ik het niet doe, dwingen kan hij/zij mij (gelukkig) niet. Moet mijn arts dan de schuld krijgen omdat hij mij niet heeft overtuigd? Kennelijk wel. Klaarblijkelijk heeft hij/zij dan niet voldoende gedaan. Dat is weer eens een voorbeeld van de omgekeerde wereld, waar we met zijn allen wel meer last van hebben. Waarbij ik van mening ben dat ik, zolang ik dat bewust kan, de regisseur over mijn eigen leven wil zijn.

“Er is meer tussen hemel en aarde” menen veel mensen te weten. Er komen genezingen voor van uitbehandelden die de wetenschap (dus) niet kan verklaren. Dat Jezus mensen genas door handoplegging, of door te zeggen: “uw geloof heeft u gered”, is wellicht nog aanvaardbaar (of thans ook al niet meer). Dat zoiets echter ook nu nog zou kunnen, dat gaat te ver! Artsen die daarin toch geloven, zoals Patrick Van Eeghem, verdienen wat mij betreft, hulde. Zij proberen juist gebruik te maken van beide wegen. Wat kan beter zijn voor de patiënt? Maar nee: als het even kan worden ze door de medische wetenschap (ons nieuwe geloof) afgeserveerd.
Waarbij teleurgestelde familieleden zich blijkens de reportage van “Eén Vandaag” niet onbetuigd laten. Helaas doen dezen daarmee naar mijn mening de nagedachtenis van de gestorvene(n) onrecht.

Harrie (Familienaam en adres gekend)

Print deze pagina Print deze pagina

^ Boven ^